WE BUNGELEN ER THUIS MAAR EEN BEETJE BIJ EN LIJKEN WEL LUCHT!

We bungelenOnlangs ontmoette ik Karel. Karel is een boom van een kerel; 1,90 meter en staat normaal goedlachs in het leven. Bewust zeg ik “normaal” want nu zit er een norse, nukkige man tegenover me. Zijn ogen staan dof en met een gebogen rug kwam hij binnen. 

Yolande, ik weet het niet meer! was zijn openingszin. Ik weet niet meer wat ik moet doen! We bungelen er thuis maar een beetje bij en we lijken wel lucht.. ..

 

Oei, de nood is hoog en dus laat ik hem eerst wat stoom afblazen door stil te blijven.

Ja, weet je.. .. tot een paar jaar geleden was Anita een schat van een vrouw. Ze stond altijd voor onze drie jongens en mij klaar. Het was gezellig in huis en het het was leuk om thuis te zijn.

Maar nu.. .. nu is het in huis een rommeltje. Ze rent rond als een soort van stresskip. Deze week liet ze twee keer het eten aanbranden. Ze is er helemaal niet bij met haar gedachte!

Ik weet dat ze erg slecht slaapt en dat ze daardoor moe is. Haar humeur.. .. ze is zo verdomd kortaf.

Karel kijkt me aan en zegt:”Zeg eens eerlijk, wat moet ik met deze situatie? Dit is voor niemand leuk. Iedereen loopt op zijn tenen en van de vroegere gezelligheid is niks meer over.”

Wat is er veranderd?

Ik merk dat het Karel oplucht om “alles op tafel te gooien” en zijn houding kalmeert wat. Dat is voor mij het moment om te vragen wat er veranderd is waardoor Anita en de thuissituatie zo is veranderd.

Mijn schoonmoeder heeft Dementie

Enigszins schuldbewust maar ook bokkig zegt Karel:”Het komt allemaal door mijn schoonmoeder. Ze is ziek. Ze woont nog op zichzelf maar heeft de diagnose Dementie. Hierdoor is ze “de tijd kwijt” en belt te pas en te onpas op dat Anita moet komen. Dan is ze dit kwijt, dan wil ze daarheen. Elke keer is er wel wat. Ze belt soms drie keer in een uur en ook in de nacht blijft de telefoon gaan. Anita is enigst kind en wil voor haar moeder zorgen. Dat begrijp ik ook, zegt Karel. Anita is een zorgzame vrouw met het hart op de goede plaats maar ze draaft nu zo door.

Elke keer als de telefoon gaat, gaat ze naar haar moeder toe maar tegen de tijd dat ze daar is, nog geen 15 minuten, weet haar moeder niet wat Anita komt doen. Vaak is ze vergeten dat ze gebeld heeft. Maar de keren dat er wel paniek is, duurt het soms wel een uur tot twee uur, voordat mijn schoonmoeder gekalmeerd is en Anita weer naar huis kan.

We kunnen thuis niks meer plannen. Een avondje samen weg is er niet meer bij. Zelfs een avondje samen op de bank om een film te kijken lukt niet. Of mijn schoonmoeder belt of Anita zit “te springen” op de bank van rusteloosheid.

En nogmaals Yolande, ik begrijp dat Anita voor haar moeder wil zorgen maar waarom is het thuis dan zo’n bende? Ze rent onrustig door het huis, ziet ons amper staan en ALLES staat in het teken van haar moeder. Alles moet hiervoor wijken. Dat is toch geen gezonde situatie?

Ik trek dit niet langer en ze luistert niet naar mij als ik iets met haar wil bespreken. Als ik ademhaal om met haar gaan te praten, slaat haar irritatie al toe. Ze is zo ontzettend moe dat bij het minste of geringste dat onze zonen of ik doen, ze ontzettend uit haar slof schiet.

Yolande, ik wil haar zo graag helpen om haar haar rust te gunnen én om ons huwelijk te redden. Dit hou ik zo niet lang meer vol; er MOET iet gebeuren!!

Mogelijkheden

De tranen van machteloosheid en wanhoop staan in de ogen van Karel.Het geeft Karel zichtbaar lucht om alles te kunnen vertellen en als ik aangeef dat er zeker mogelijkheden zijn om Anita te ondersteunen en te ontlasten, beginnen zijn ogen hoopvol te stralen. Karel geeft aan dat hun oudste zoon qua gvoel het dichtste bij Anita aansluit en dat hij degene kan zijn om een gesprek aan te gaan voor coaching. Coaching één op één, zodat Anita ook de rust en de veiligheid zal voelen waardoor er een interne verandering bij haar kan gaan plaats vinden tijdens en na onze gesprekken samen. De oudste zoon zal ook stand by zijn voor zijn oma tijdens de coachmomenten van Anita.

 

We bungelen

Met de folder en het visitekaartje van De Mantelcoach stevig zijn zijn handen geklemd, verlaat Karel hoopvol ons gesprek. Hij ziet weer licht in deze donkere situatie.

 

(Twee weken later had ik een kennismakingsgesprek met Anita. De tact van de oudste zoon bleek goud waard voor haar, want ze had de rust en de ruimte om ontspannen de coachsessies in te gaan   )

 

 

Yolande Derix – De Mantelcoach    We bungelen

 

 

 

5 reacties op WE BUNGELEN ER THUIS MAAR EEN BEETJE BIJ EN LIJKEN WEL LUCHT!

  1. Wow, suрerb blog structure! How ⅼengthy have you Ƅeen running a blog foг?
    you make rսnning a blog lo᧐k eɑsy. The entire glance of
    your site is fantastic, as well as the content!

  2. Ahaa, its fastidious discussion about this post at this place at this web site, I have
    read all that, so at this time me also commenting here.
    Incredible! This blog looks just like my old one! It’s on a completely different subject but it has pretty much the same page layout and design. Excellent choice of colors!
    Ahaa, its fastidious discussion regarding this paragraph at this place at this blog, I have read all
    that, so at this time me also commenting at
    this place. http://cspan.org

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com